8. Zoals het loopt

Dat mijn tijd op Bonaire eindig was, had ik vrij snel besloten. Ik bevind me vaak in een spagaat: enerzijds verlang ik naar rust en regelmaat, maar zodra ik dat vind (of het zelfs maar in zicht is), zoek ik reuring en nieuwigheid. Bonaire is een mooi eiland, maar na een paar jaar biedt het weinig spanning. Aanvankelijk had ik mijn pijlen gericht op Vlieland: het leven op een eiland beviel me wel, maar dan liever eentje met de vaste wal dichterbij. Het liep anders.

In de zomer van 2020 ging ik naar Nederland en als voorbereiding voor mijn toekomstplannen had ik mijn Tinderpositie al eens op Vlieland gezet en blijkbaar viel Eelde binnen mijn actieradius. Ik had daardoor een match met Sarah. Met haar chatte ik de tijd vol tot de vakantie zou aanbreken. Voor mijn doen was ik al vrij lang vrijgezel (3 jaar) en in die periode heb ik nagedacht over wat ik in de liefde wil en niet wil en waarom het met al die andere vrouwen niet bleef duren. Daarbij legde ik ook nadrukkelijk de schuld bij mezelf: misschien verwachtte ik teveel of durfde ik me domweg niet te binden. Van een lieve vriendin op Bonaire leende ik een boekje over hechtingsproblematiek en dat leerde me twee dingen: ik ben niet onveilig gehecht en de meeste van mijn exen waren dat wel.

Ik heb in mijn leven eens twee jaar getreurd om een liefde die niet wilde lukken en daarna heb ik geconcludeerd dat het na een telleurstelling doelmatiger is om het opnieuw te proberen. En opnieuw. Op zoek naar goud. Soms leek het goud en dan toch weer niet. En dan bleef ik hangen omdat ik niet wist wanneer het afgelopen moest zijn. Met Sarah moest het direct goud zijn en anders begon ik er niet aan.

Sarah en ik waren geen goud. Dat gaf me meer tijd om andere mensen te zien, dus ik ben mijn vriend Daniël gaan opzoeken, met mijn zus naar Vlieland geweest en had tijd om met een oud-collega, Frida, naar de Efteling te gaan. Wij hadden sinds een half jaar app-contact en door schooluitstapjes goede herinneringen aan Kaatsheuvel, dus dat moest wel gezellig worden. Het werd niet gezellig. Het werd fantastisch.

Frida is zo’n vrouw die voor mijn gevoel way-out-of-my-league was. Dat gevoel had zij over mij ook, bleek. Ik had eerder geen reden gehad daarbij stil te staan omdat we beiden een relatie hadden, maar nu haar huwelijk slecht ging, was daar wel ruimte voor. Om haar de mogelijkheid te geven haar relatie nog te proberen te redden en omdat ik niet de reden wilde zijn van het stuklopen ervan, hebben we onze passie beteugeld, maar deze keer had ik geen twijfel: zo voelt goud en als het niet met Frida zou gaan, dan toch minimaal met dat gevoel. Ik ging wijzer terug naar Bonaire, maar zonder verwachtingen.

Iets meer dan een half jaar later sloot ik haar in mijn armen en daar is ze nog steeds.

N.B. De namen in dit stuk zijn grotendeels vervangen.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *