3. Hoe het verder ging

De eerste woorden Papiaments die ik oppikte in het onderwijs waren de woorden ‘kansa’ en ‘humber’ wat respectievelijk ‘moe’ en ‘honger’ betekenen. Ook op het mbo bleken die de belangrijkste levensbehoeften van de leerlingen te bepalen. Maar de vooruitgang vergeleken de populatie van het praktijkonderwijs was onmiskenbaar: ze renden hier niet door het lokaal, leken af en toe gevoelig voor beoordelingen en scholden beduidend minder. Alleen de presentie viel nogal tegen. Ik ben nooit echt goed geweest in het ophalen van mijn schouders, maar ik heb het wel geleerd op de Antillen.

Gelukkig was er op het mbo een geweldig leuke club collega’s en zijn er ook studenten geweest die het werk wel leuk maakten. De titel ‘student’ is wat mij betreft voorbehouden aan degenen die een afleiding van het woord ‘studeren’ verdienen. Ik kreeg een gezellige mentorklas van volwassen bbl studenten en kon binnen de organisatie mezelf nuttig maken met mijn creatieve vaardigheden en IT kennis.   

Ik heb eens gelezen dat uit onderzoek blijkt dat mensen – ongeacht hun sociale status en positie – hun leven gemiddeld beoordelen met een 7. Als er zojuist een verandering is geweest, kan dit cijfer wel flink afwijken, maar blijkbaar wordt de status quo ervaren als voldoende. Dat geldt ook als je woont op een tropisch eiland. Het vermoeden van een permanent vakantiegevoel is onterecht. De meeste dagen ben je aan het werk en heb je de algemene dagelijkse beslommeringen, maar dan met een temperatuur van boven de 30 graden. Als makkelijke zweter heb ik me regelmatig afgevraagd of ik niet beter op Groenland had kunnen solliciteren. In de periode dat we vanwege Corona geen leerlingen op school ontvingen, ging ik regelmatig toch in een klaslokaal zitten om gebruik te kunnen maken van de airco. Overigens was het aantal corona besmettingen op het eiland nooit zorgelijk, maar na de verhalen van Curaçao bleven de leerlingen gewoon thuis. Dus met spoed overgestapt op online onderwijs. De opkomst hiervoor was nog lager dan live, maar een grappig fenomeen was dat een aantal leerlingen die in de klas zelden een vraag stelde, online ineens wel begeleiding wilde.

Toen ik in 2017 naar Sint Maarten vertrok, had ik geen planning. Ik had een contract voor 3 jaar en ik zou daarna wel zien. Toen ik na een jaar mijn contract verbrak, moest ik tweederde van de gemaakte kosten voor verhuizing en aanvankelijke huisvesting (hotel) terugbetalen, een voorwaarde die Bonaire niet stelde toen ik met een jaarcontract mijn aanstelling begon. Dat jaarcontract is tweemaal verlengd en voor mijn unitdirecteur zich zorgen hoefde maken of ze me nu wel een vast contract moest aanbieden, heb ik aangegeven te vertrekken. Eigenlijk had ik dat vaste contract stiekem wel gewild – al was mijn idee al wel aan het eind van het schooljaar te vertrekken – gewoon voor het idee. Maar de liefde van mijn leven kwam op mijn pad en dat maakt van een idee een plan. Ik ging solliciteren in Den Haag om te kunnen wonen in Delft. En zo is het gegaan.

Word vervolgd

Doe mee met de conversatie

1 reactie

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *