1. Waar het begon

Ik zal je de eerste halve eeuw besparen. 

Mijn vijftigste verjaardag vierde ik op Sint Maarten. Omdat ik al 15 jaar mijn verjaardag niet had gevierd, vroeg ik mij al een paar jaar af wat ik zou moeten gaan doen op dit verjaar moment. Overslaan leek me geen optie, maar iedereen uitnodigen en dan niet bij benadering weten hoeveel er komen opdagen… Huur ik dan een zaaltje om er mogelijk met drie man te eindigen of gok ik op thuis en kan ik de aanloop niet aan?

Zonder plan heb ik dit probleem briljant opgelost. Ik ben in 2017 als 49-jarige naar Sint Maarten verhuisd en kon de uitnodigingen voor mijn mosterd-moment beperken tot vooral collega’s. Op het Caribische eiland hield ik – in aanwezigheid van mijn zus – het perfecte verjaardagsfeest. Daags ervoor hadden we een 3-koppige jazzband gecharterd en in het Peruaanse restaurant van een lesgevende college had ik een mooie avond aan het strand, met goede versnaperingen, voldoende drank en zo’n 30 nieuwe vrienden.

Op dat moment wist ik nog niet waar ik het komende schooljaar zou gaan doorbrengen. Dat ik het eiland zou verlaten had ik al wel besloten. Sint Maarten was een tegenvaller gebleken, niet in de laatste plaats omdat alles wat ik aantrekkelijk aan het eiland vond na de verwoestende orkaan op 6 september kapot was gewaaid. Daarnaast bleek mijn school een weinig uitdagende werkplek en bleek er – net als op de rest van het eiland – niemand te zitten wachten op (suggesties voor) veranderingen. En Sint Maarten is druk, vies en ongeorganiseerd naar mijn mening.

Ik had met reden Nederland achter me gelaten en nog geen behoefte terug te gaan. Noem het een midlife crisis waar ik nog middenin zat met veel onbeantwoorde vragen. Op zoek naar mezelf een leuke plek om dat te doen. De eerste sollicitatie ging naar Aruba.

Het betrof een functie als eerstegraads docent Nederlands. Ik ben weliswaar tweedegraads docent Nederlands, maar omdat ik als (eerstegraads) docent drama wel een flink aantal jaren examenklassen vwo heb lesgegeven, kon ik in mijn brief mijn interesse voor de door hen aangeboden vacature wel motiveren.

Na een week of twee werd ik gebeld door een man die zo enthousiast was over mijn curriculum vitae dat hij blijkbaar geen idee had op welke functie ik had gereageerd. Hij kon mij goed gebruiken in de onderbouw van het vmbo. Ik moest alle zeilen bijzetten om door zijn woordenvloed heen duidelijk te maken dat dit toch echt niet het aanbod was waarvoor ik naar zijn eiland zou komen. Het was geen probleem: hij zou mijn brief binnen de organisatie delen en dan zou er sowieso wel een geschikte functie uitkomen.

Ik ben een aantal weken later nog wel eens gebeld door een dame naar aanleiding hiervan, maar die voerde een gesprek dat me de indruk gaf dat ze eigenlijk al besloten had ik sowieso niet bij haar afdeling zou komen werken. Het maakte me niet zoveel uit: ik had toen ook al contact met een school op Bonaire.

Word vervolgd.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *